Saçımı kaybetmek sandığımdan zor oldu
Herkes “saç çıkar” diyordu. Doğruydu. Ama o dönemin ne kadar zor olduğunu kimse söylememişti.
Tanı gününde bile o kadar ağlamamıştım. Saçlarım yastıkta tutam tutam kalmaya başladığında yıkıldım. “Sadece saç” diyorlardı. Bana sadece saç değildi; aynada tanıdığım son şeydi.
İkinci kürden sonra bir karar verdim: dökülmesini beklemek yerine kısacık kestirdim. Kuaförde ağladım, sonra güldüm. O gün kontrolü biraz da olsa geri aldım.
Saçımı kaybetmek sandığımdan zor oldu; ama aynada kendimi tanımayı yeniden öğrendim.
Bere ve eşarplarla bir dönem geçirdim. Peruk aldım ama çoğu zaman takmadım; evde rahat hissetmiyordum. Dışarıda ise insanların bakışlarına alışmak zaman aldı.
En çok işime yarayan şey, ayna karşısında geçirdiğim kısa anlardı. Her gün birkaç saniye bakıp “bu da benim” demeye çalıştım. Zamanla gerçekten öyle hissetmeye başladım.
Saçlarım çıktı. Önce ince ve kıvırcık, sonra eskisi gibi. Ama şunu öğrendim: kendimi tanımak saçımla ilgili değilmiş.
Bu, kişisel bir deneyim aktarımıdır; tıbbi tavsiye yerine geçmez. Kendi tedavinle ilgili kararları doktorunla birlikte al.