Hikayemiz

Ben de hiç beklemediğim bir anda öğrendim kanser olduğumu. Önce mastektomi oldum; iki göğsüm de alındı. Ardından kemoterapi süreci başladı. O güne kadar kanseri biliyordum belki, ama asıl korkunun çoğu zaman kemoterapinin kendisi olduğunu bu yolculukta anladım.

Çünkü bu süreç yalnızca bir tedavi değil. Bedeni, ruhu, gündelik hayatı, insan ilişkilerini ve insanın kendine bakışını değiştiren bambaşka bir deneyim.

Anlaşılmak, güçlü olmaktan önce geliyor

En şaşırtıcı olanlardan biri, insanların ne yapacaklarını bilememesiydi. Yakın arkadaş sayılabilecek kişiler bile bazen yanınızda duramıyor; ne söylemeleri gerektiğini bilemedikleri için uzaklaşıyorlar. Yerine çoğu zaman iyi niyetli ama boşlukta kalan cümleler geliyor:

“Sen güçlüsün, halledersin.”
“Zaten geçecek.”

Oysa insan bazen güçlü olmaktan çok anlaşılmak istiyor.

Yurt dışından gelen küçük bir kutu

Tam da böyle bir dönemde bir arkadaşım bana yurt dışından küçük bir kutu gönderdi. İçinde kemoterapi sürecinde ihtiyaç duyulabilecek basit ama düşünülmüş şeyler vardı: zencefilli atıştırmalıklar, lip balm, bulantıyı hafifleten kokular, baş ağrısı için soğuk kompres… Belki hepsini kullanmadım ama o kutunun bana hissettirdiği şeyi hiç unutmadım:

“Birisi bu sürecin nasıl bir şey olduğunu gerçekten biliyor.”

Neden bir platform?

Bir sabah uyandığımda aklımdan şu geçti: Neden bütün bunların bir araya geldiği bir platform olmasın?

Çünkü Türkiye’de böyle bir yapı yoktu. İnsanlar ihtiyaç duydukları şeyleri farklı yerlerden, çoğu zaman yorgun, kaygılı ve enerjisiz hâlde bulmaya çalışıyordu. Oysa tedavi sürecinde insanın bazen araştıracak, kıyaslayacak, karar verecek gücü bile kalmıyor.

Bu fikir önce bir destek kutusu olarak başladı. Ama zamanla bunun yalnızca ürünlerden ibaret olmadığını fark ettim. İnsan bazen bir kremden çok anlaşılmaya, bir üründen çok yanında biri olduğunu hissetmeye ihtiyaç duyuyor.

Bu yüzden burayı yalnızca bir e-ticaret sitesi olarak değil; tedavi sürecindeki kişinin tüm yolculuğuna eşlik eden bir yaşam ve destek platformu olarak hayal ediyorum.

Çünkü hasta olmak, hayatın tamamen dışına düşmek demek değil. İnsan hâlâ hayal kurabilir, hâlâ kendini güzel hissedebilir, seyahat edebilir, gülebilir, üretmeye devam edebilir. Sadece biraz desteğe, biraz şefkate ve bu yolu yalnız yürümediğini hissetmeye ihtiyaç duyar.

Bu platformun çıkış noktası tam olarak bu.