İlk kemoterapi günümden aklımda kalanlar
İlk kür gününe dair aklımda kalanlar, korktuğum şeyler değil; hiç beklemediğim küçük detaylar oldu.
O sabah saat beşte uyandım. Uyuyamamıştım zaten. En çok korktuğum şey iğneydi ama sonradan anladım ki iğne o günün en kolay kısmıymış.
Ünitede herkesin oturduğu koltuklar vardı. Kimisi kitap okuyordu, kimisi uyuyordu, biri örgü örüyordu. Hastane dizilerindeki gibi bir yer değildi; daha çok sessiz bir bekleme salonuna benziyordu. Bu beni şaşırttı ve garip biçimde rahatlattı.
İlk kemoterapi günümden aklımda kalanlar ve keşke daha önce bilseydim dediklerim…
Serum takıldıktan sonra ilk yarım saat hiçbir şey hissetmedim. Sonra ağzımda metalik bir tat başladı. Kimse bana bunu söylememişti. Yanımdaki hanım çantasından naneli şeker çıkarıp uzattı, “bu iyi gelir” dedi. Gerçekten geldi.
Keşke daha önce bilseydim dediğim şeyler şunlar: yanına battaniye al, üşüyorsun. Telefonunun şarjı bitiyor, powerbank al. Kür günü için hiçbir plan yapma, ertesi gün için de yapma. Ve yanında biri olsun — konuşmasa bile.
Şimdi üçüncü kürdeyim. Hâlâ zor ama artık bilinmezlik yok. Sanırım en çok yoran şey de oymuş: bilmemek.
Bu, kişisel bir deneyim aktarımıdır; tıbbi tavsiye yerine geçmez. Kendi tedavinle ilgili kararları doktorunla birlikte al.