Çalışmaya devam ettim: bazı günler yarım, bazı günler hiç
İşimi bırakmam gerektiğini düşünüyordum. Bırakmadım — ama çalışma biçimimi baştan kurdum.
Tanıdan sonraki ilk refleksim istifa etmekti. Yöneticimle konuşurken bunu söyledim. “Önce bir deneyelim” dedi. İyi ki denemişiz.
Kür günlerini cuma yaptık; hafta sonu toparlanıyordum. Pazartesi ve salı genelde evden çalıştım. Toplantıları öğleden sonraya aldık, çünkü sabahları enerjim yoktu.
Çalışmaya devam ettim. Bazı günler yarım gün, bazı günler hiç. İkisi de normalmiş.
En zor kısmı, iyi görünmek zorunda hissetmekti. Bir gün toplantıda konuşurken kelimeyi bulamadım — “kemo beyni” diyorlar. Utandım. Sonra ekibe açıkça söyledim: bazı günler yavaş olacağım. Beklediğimden çok daha anlayışlı karşıladılar.
Çalışmak bana hastalıktan başka bir kimlik verdi. Kendimi hasta değil, işini yapan biri gibi hissettiğim saatler iyi geldi. Ama her zaman mümkün olmadı; bazı haftalar hiç çalışamadım ve bu da normaldi.
Şimdi geriye bakınca: doğru olan, herkese uyan bir cevap değil. Doğru olan, o gün kendine ne yapabileceğini dürüstçe sormak.
Bu, kişisel bir deneyim aktarımıdır; tıbbi tavsiye yerine geçmez. Kendi tedavinle ilgili kararları doktorunla birlikte al.