Her gün 10 dakika yürüdüm, bugün 5. yılımı kutluyorum
Tedavinin ortasında büyük hedefler koyamıyordum. Bu yüzden çok küçük bir söz verdim kendime: günde 10 dakika.
Tanı aldığımda ilk düşündüğüm şey “artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” oldu. Bir süre gerçekten öyle hissettim. Kürler başlayınca günler birbirine benzemeye başladı: yorgunluk, bulantı, uzun uykular.
Bir gün doktorumla konuşurken bana hareketin yorgunluğu azalttığını söyledi. İnanmadım açıkçası. Ayağa kalkacak gücüm yokken nasıl yürüyecektim? Ama çok küçük bir şey denemeye karar verdim: sadece 10 dakika. Apartmanın önünde, yavaş yavaş.
Tedavim boyunca her gün 10 dakika yürüdüm. Bugün 5. yılımı kutluyorum…
İlk hafta zor geçti. İkinci hafta 10 dakikayı beklemeye başladım. Üçüncü haftada, kür sonrası kötü günlerde bile en azından kapıya kadar çıkıyordum. Bazı günler sadece balkona çıkıp durdum; onu da yürüyüş saydım.
O 10 dakika bana bedenimin hâlâ benim olduğunu hatırlattı. Tedavi çok şeyi kontrol ediyordu ama o yürüyüşe ben karar veriyordum. Sanırım en çok bu iyi geldi.
Bugün 5. yılımı kutluyorum. Hâlâ her gün yürüyorum, artık 40 dakika. Ama en değerli olanı hep o ilk 10 dakika oldu.
Bu, kişisel bir deneyim aktarımıdır; tıbbi tavsiye yerine geçmez. Kendi tedavinle ilgili kararları doktorunla birlikte al.