Bana en çok iyi gelen şeyler hep çok küçük anlardı
Büyük cümleler değil; sabah kahvesinin kokusu, komşunun çaldığı kapı, kedimin yanıma kıvrılması.
Tedavi sürecinde herkes size büyük şeyler söylemeye çalışıyor. “Güçlüsün”, “atlatacaksın”, “pozitif düşün”. Bunlar iyi niyetli ama çoğu zaman havada kalıyor.
Bana iyi gelenler hiç öyle değildi. Kız kardeşimin hiçbir şey sormadan gelip yanıma uzanması. Komşumun kapıya bıraktığı sıcak çorba. Kedimin tam da en kötü hissettiğim anda gelip göğsüme yatması.
Bu süreçte bana en çok iyi gelen şeyler bazen çok küçük anlardı.
Bir de şu vardı: hastanede tanıştığım bir kadın bana “bugün nasılsın?” diye sordu ve cevabımı gerçekten bekledi. “Berbatım” dedim. “Biliyorum” dedi. Başka bir şey söylemedi. O gün ilk kez anlaşılmış hissettim.
Sanırım öğrendiğim şu: iyileşmek büyük anlarla değil, küçük ve gerçek anlarla oluyor.
Bu, kişisel bir deneyim aktarımıdır; tıbbi tavsiye yerine geçmez. Kendi tedavinle ilgili kararları doktorunla birlikte al.